De digitale Identität (eID) is een vun de Slötels vun de Digitaliseren. In Dänemark, Sweden un Finnland bruukt hüüd wied över 90 Perzent vun de Befölkern se: to’n Bispill för de Steuererklärung, de Ummellen, dat Elterngeld or, üm en Bedriev to grünn’n. Ok in Düütschland gifft dat de technische Grundlaag: De Personalutwies mit Online-Utwies-Funktion. Man blot 25 % vun de Düütschen bruukt em. Worüm?

De wichtigste Unnerscheed is nich de Technik. Dat is de Konsequenz, mit de se insett warrt. In Skandinavien is de digitale Identität de Slötel to meist all wichtigen Alldagsdeensten. Wer mit den Staat, de Bank or de Verseckern to doon hett, bruukt automaatsch de sülve vertroensverdeente Identität. Dordör entsteiht en echten Netzweerkeffekt: Je mehr Anwendungen integreert sünd, je wertvoller warrt dat System. Un je wertvoller dat warrt, je faker warrt dat bruukt.

In Düütschland fehlt jüst disse Effekt.

De Online-Utwies-Funktion is technisch seker, man in’n Alldag faken unsichtbor. Dorto kummt, dat Aktiveren un Bruken lang as kompliziert galt hett – PIN-Breef söken, App installeren, Utwies parat hollen … veel to anstrengend. De echte Lehr ut Skandinavien is dorüm verrassend eenfach: Digitale Identität sett sik nich dörch, wiel se dor is. Sondern wiel se unverzichtbor warrt – un eenfach.

Hebbt Ji Jo eID al mol bruukt un, wenn jo, wofür?

Bild: personalausweisportal.de + AI

Bornen: OECD – Government at a Glance 2025

Hier finnst Du den Text op LinkedIn: https://www.linkedin.com/feed/update/urn%3Ali%3Ashare%3A7461424605384032256